გვიანი გაზაფხულის ერთ მზიან დღეს, ორ ხეს შუა გამოჩხირულ სკამზე ვისხედით მე და გაბუნია. უბანში კაციშვილის ჭაჭანება არ იყო. გაბუნიამ მაშინ დასვა კითხვა, რომლის მსგავს კითხვებსაც, მრავლად ვსვამდით იმ თავზე საყრელ დროში, რომელიც მალე გვექცეოდა შფოთებად, უიმედობად და უდროობად.