ბლოგი
შეიძლება თუ არა ამ პროცესმა შექმნას პოლიტიკური საფუძველი რუსეთთან ურთიერთობების ახალი ეტაპისთვის, რომლის ერთ-ერთი შესაძლო შედეგიც აფხაზეთის გავლით საერთაშორისო სატრანზიტო დერეფნის გახსნა იქნება?
ეს იყო სევდიანი და მტკიცე, ერთსულოვანი გადაწყვეტილება. მახსოვს ის კრება, როდესაც რედაქტორები გამოწვევებზე გვესაუბრნენ. ჩვენ ბევრი არც გვისაუბრია. ვიცნობდით და საკუთარ თავზე მეტად ვენდობოდით ერთმანეთს.
ნებისმიერ ქვეყანაში ომის გზით თუ მშვიდობიანად შემოსული დამპყრობელი პირველი რიგში ენასთან ცდილობდა ანგარიშის გასწორებას. ამ მხრივ არც საქართველოში შემოსული დამპყრობლების პოლიტიკა ყოფილა განსხვავებული.
კონსტიტუცია, სასამართლო, პოლიციის ინსტიტუტი, მარეგულირებელი სააგენტოები მჭიდროდ თანაარსებობენ სოციალური ორგანიზების ისეთ სისტემასთან, როგორიცაა ოჯახური ვალდებულებები, არაფორმალური შეთანხმებები, რეპუტაცია, პრობლემის ოფიციალური არხების გვერდის ავლით მოგვარება.
რა ხდება, თუ რუსოფობიად რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპაციის გაპროტესტებაც გამოცხადდა? თუ რუსოფობიაა ბათუმის სანაპიროზე რუსი ტურისტისთვის იმის შეხსენება, რომ მისი ქვეყანა საქართველოს ტერიტორიის ნაწილს აკონტროლებს? თუ რუსოფობიაა უარი რუსეთში კონცერტის გამართვაზე?
საბჭოთა დროს მართლა შეიძლებოდა უფასოდ განათლების მიღება, თუმცა ალბათ ეს ყველაზე მზაკვრული საბჭოთა მახე იყო, რადგან სწორედ აქედან იწყებოდა იმ „ახალი საბჭოთა ადამიანის“ გამოჩარხვა, რომელსაც კითხვები არამხოლოდ არ უნდა დაესვა, არც კი უნდა გასჩენოდა.
ერთი სახალისო ამბავი მახსენდება ჩემი ბავშვობიდან… ბოლომდე სახალისო იქნებოდა, სატირალიც რომ არ იყოს:
პროპაგანდა ხალხს უნერგავდა, რომ რიგითი ადამიანის მცდელობა არაფერს ნიშნავდა და ყველაფერი გლობალურ პოლიტიკურ კულუარებში წყდებოდა. იქ, სადღაც X ადგილას, X ადამიანები ისხდნენ და სამყაროს თავის ჭკუაზე ატრიალებდნენ.
ცოტა ხნის წინათ ერთი ჩემი ახლობლის ოჯახში ასეთ სცენას შევესწარი: თინეიჯერი ბიჭი ბებიას ეუბნებოდა, რომ სომეხი გოგო მოსწონდა. ბებია სახეზე წამოჭარხლებულიყო და ბრაზს ვერ მალავდა - რა სომეხი, ბაბუაშენს სძულდა სომხებიო. შვილიშვილი ამ სცენით, როგორც ჩანს, კარგად ერთობოდა და ბებიის გასაბრაზებლად ისევ თავისას აგრძელებდა…