ბლოგი
„თინათინ და ხვიჩა ემირიძეები ემიგრაციაში 2023 წელს წავიდნენ. ვინც არ იცის: ემიგრაცია სასტიკია — ეს არის ნულიდან დაწყებული ცხოვრება ენობრივი ბარიერით, ბიუროკრატიასთან ჭიდილით და უცხო გარემოში თვითდამკვიდრების მძიმე პროცესით. მაგრამ ისინი ამას ირჩევენ იმიტომ, რომ აქ, სახლში, ნიჭი და შრომა არ არის ცხოვრებისთვის საკმარისი. ნეპოტიზმი, პარტიული კუთვნილება, კონფორმიზმი — ეს ისევ ის ვალუტაა, რომლითაც წარმატება იყიდება."
გვიანი გაზაფხულის ერთ მზიან დღეს, ორ ხეს შუა გამოჩხირულ სკამზე ვისხედით მე და გაბუნია. უბანში კაციშვილის ჭაჭანება არ იყო. გაბუნიამ მაშინ დასვა კითხვა, რომლის მსგავს კითხვებსაც, მრავლად ვსვამდით იმ თავზე საყრელ დროში, რომელიც მალე გვექცეოდა შფოთებად, უიმედობად და უდროობად.
გამომდინარე იქიდან, რომ კონცეფციის სამგვერდიანი დოკუმენტი და მსჯელობა აგებულია 7 გამოწვევაზე, მოცემული დოკუმენტიც სტრუქტურით სწორედ ამ შვიდ გამოწვევას მიყვება. ამისთვის, ჩავატარეთ კონცეფციის დოკუმენტის თემატური ანალიზი.
პოლიტიკური ნიშნით სამსახურებიდან ხალხის გაშვება იგეგმება... რთული დროება დგება, ძალიან ფრთხილად უნდა ვიყო, ყველა ნაბიჯი, სიტყვა უნდა გავაკონტროლო. ის ჩემი კოლეგა ბევრს ლაპარაკობდა, მიტინგებზეც დადიოდაო ამბობენ და ზის ახლა სახლში...
როდესაც ერთი ადამიანი უარყოფს თავის უფლებებს და უარს ამბობს ბრძოლაზე, ასეთი თვინიერება, დაცემა უაღრესად საშინელია. ეს არ არის მხოლოდ დამორჩილებულის დანგრეული ფსიქიკა. ეს აძლევთ საშუალებას ძალადობის ინიციატორებს, რომ დაუსჯელობა იგრძნონ. ამას მივყავართ ახალ მსხვერპლებთან და დანგრეულ ცხოვრებებთან.
BBC-ის ჟურნალისტურმა გამოძიებამ, რომ 2024 წლის აქციებზე შესაძლოა პირველი მსოფლიო ომის დროინდელი ქიმიური იარაღი „კამიტი“ ყოფილიყო გამოყენებული, სამართლიანად აღაშფოთა საზოგადოება. მაგრამ აჟიოტაჟში მთავარი ფოკუსი დაიკარგა...
დღეს ყველამ კარგად ვიცით, რომ აღზრდის საბჭოთა მეთოდები კრემლში იწერებოდა პროპაგანდისტების მიერ და მხოლოდ და მხოლოდ ერთ რამეს ემსახურებოდა
არაფერი შეცვლილა, ბრძოლა გრძელდება მანამ სანამ უკანასკნელი ტყვე არ დატოვებს საპატიმროს.
როგორ იცვლებოდა სასამართლოს გარემო ჟურნალისტებისათვის - როგორ იქცა კამერის ობიექტივი სისტემისთვის არასასურველ ობიექტად და როგორ გახდა სასამართლოში მედიაზე ზეწოლა სისტემური.
ნამი იყო ჩემიც და სხვისიც და გარდა ამისა წამი იყო დიდი და საერთო - გაქვავებული, დაუსრულებელი, ახლაც მიმდინარე და ბოლოც არ უჩანს თითქოს.