პოლიტიკა
2025 წელს საქართველომ ადგილობრივი წარმოების ნავთობპროდუქდების ექსპორტი დაიწყო. ქვეყანამ, რომელსაც, ფაქტობრივად, საკუთარი ნედლეული არ აქვს, ერთბაშად 80 მილიონამდე ადგილობრივი წარმოების ნავთობპროდუქტები გაყიდა. გასულ წელსვე მკვეთრად გაიზარდა საქართველოში რუსული ნედლი ნავთობის იმპორტიც. ზრდა შთამბეჭდავია - 1600%-ზე მეტი. ამ და სხვა გარემოებებზე დაყრდობით, ექსპერტების ნაწილი ეჭვობს, რომ საქართველო რუსეთს შეიძლება სანქცირებული ნავთობის გაყიდვაში ეხმარებოდეს.
ევროპულ-ქართული ინსტიტუტის თავმჯდომარე გიორგი მელაშვილმა Information Integrity Coalition-ის მიერ გამართული სესიების ფარგლებში სხვადასხვა სპიკერებთან ერთად ისაუბრა ქვეყნების გამძლეობაზე დემოკრატიული უკანდახევის პირობებში.
„მიუხედავად წასვლის მიზეზისა, ემიგრანტებს ერთი რამ აერთიანებთ: მათ არასდროს შეუწყვეტიათ კავშირი საქართველოსთან და არასდროს უთქვამთ უარი ეზრუნათ მის განვითარებაზე. თუმცა, დღეს ქართველ ემიგრანტთა ეს ფუნდამენტური უფლება საფრთხის წინაშეა“, - წერდნენ ქართველი ემიგრანტები გასული წლის ნოემბერში, პეტიციაში, რომელსაც 4000-მდე ადამიანმა მოაწერა ხელი. პეტიციიდან ერთ თვეში კი „ქართულმა ოცნებამ“ საბოლოოდ დაამტკიცა კანონი, რომლის თანახმადაც ემიგრანტებს საზღვარგარეთ ხმის მიცემა აეკრძალათ.
საქართველომ სამხრეთ კავკასიის რეგიონში დათმო დემოკრატიული ლიდერობა, რომელსაც ორ ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში ინარჩუნებდა. Freedom House-ის ბოლო, 2026 წლის ანგარიშში ქვეყნის მაჩვენებელი რეიტინგში „თავისუფლება მსოფლიოში“ [Freedom in the world] მკვეთრად, 4 ქულით გაუარესდა და მიუხედავად იმისა, რომ ერევნის პოზიცია ბოლო სამი წლის განმავლობაში არ გაუმჯობესებულა, რეგიონში სომხეთი დაწინაურდა.
ამათი მიზანია, ბოლომდე აჩვენონ უკომპრომისობა. მაგათ ჰგონიათ, რქებს თუ მოუგრეხ საზოგადოებას, ამით უფრო ძლიერი გამოჩნდები, მეტი ელექტორალური პერსპექტივა გექნება. იმას არ ფიქრობენ, რომ საზოგადოებისადმი კომპრომისი უფრო ძლიერად გამოაჩენს ხელისუფლებას, ვიდრე საკუთარ ხალხთან ბრძოლა.
როგორ უყურებენ გერმანიის პოლიტიკურ წრეებში საქართველოს ევროპულ პერსპექტივას და რა არის მათი აზრით მთავარი დაბრკოლება ევროკავშირის კანდიდატის სტატუსის მიღების გზაზე? ამ საკითხებზე „პუბლიკასთან“ „ლიბერალური თანამედროვეობის ცენტრის“ უფროსი მკვლევარი მარილუიზე ბეკი, ასევე ბუნდესტაგის წევრები მიხაელ ზახერი და თომას ჰაკერი საუბრობენ.
რატომ მოხვდა ორი ქართული ტელეკომპანია ბრიტანული სანქციების ნუსხაში? იყო თუ არა ეს თავდასხმა თავისუფალ სიტყვაზე თუ ეს იყო პროპაგანდის შეზღუდვა? რას ფიქრობენ უკრაინაში იმ გზავნილებზე, რასაც ქართულ მედიასივრცეში ვისმენთ?
როგორ მოხდა ისე, რომ სტრატეგიული მნიშვნელობის ობიექტის ღობის ჩამოგდება სულ რამდენიმე წამში მოხერხდა? ხომ არ მოხდა მასზე რაიმე ისეთი ზემოქმედება, მაგალითად დამაკავშირებელი ნაწილების გადაჭრა, რომ შემდგომ მარტივი ყოფილიყო მისი ჩამოგდება? ეს შეკითხვები საზოგადოებაში იმ დღესვე გაჩნდა.
უკრაინაში ომის დაწყებიდან მალევე, არაერთმა ადამიანმა აქტიურად დაიწყო მანიპულაციურად იმის განხილვა, რომ ეკონომიკური ზრდა საქართველოში ევროკავშირის წევრი ყველა სახელმწიფოს ეკონომიკური ზრდის მაჩვენებლებს აჭარბებდა, რომ საქართველოს წარმატებას „მშვიდობა“ უზრუნველყოფდა, ხოლო მშვიდობა „ქართული ოცნების“ დამსახურება იყო. ვინ ამბობს იმას, რასაც „ქართული ოცნების“ ლიდერები არასდროს ამბობენ?
„ქართული ოცნების“ ლიდერების ათასობით განცხადების ანალიზმა თუ აჩვენა, რომ ისინი არაერთ ანტიდასავლურ გზავნილს საკმაოდ ორგანიზებულად ავრცელებენ, ხელისუფლებასთან დაკავშირებული ჯგუფები კიდევ უფრო მეტი აქტიურობითა და აგრესიული გამოსვლებით გამოირჩევიან. 58 802 ახალი ამბის გააანალიზების შემდეგ გაჩვენებთ, ვინ არიან ეს ადამიანები და რა ტიპის გზავნილებს ავრცელებენ.
რას ედავებიან და რას ამბობენ 4 ოქტომბრის მოვლენების ორგანიზატორად მიჩნეული პირები. სასამართლო პროცესები დასკვნით ეტაპზე გადადის. „პუბლიკა“ სტატიაში თავს უყრის სხდომებიდან ყველაზე მნიშვნელოვანს.
მაშინ, როდესაც ათონელის ქუჩა აქციის მონაწილეებით იყო სავსე, რატომ გადაწყდა სასახლეში პოლიციის დანაყოფის შეყვანა სწორედ ამ ტრაექტორიით? რატომ არ შევიდნენ ისინი სასახლეში, მაგალითად, უკანა შესასვლელიდან? ასევე, რატომ არ ჰქონდათ მათ თან დამცავი აღჭურვილობა?