ნათია ორმოცაძე

ერთი სახალისო ამბავი მახსენდება ჩემი ბავშვობიდან… ბოლომდე სახალისო იქნებოდა, სატირალიც რომ არ იყოს:

პროპაგანდა ხალხს უნერგავდა, რომ რიგითი ადამიანის მცდელობა არაფერს ნიშნავდა და ყველაფერი გლობალურ პოლიტიკურ კულუარებში წყდებოდა. იქ, სადღაც X ადგილას, X ადამიანები ისხდნენ და სამყაროს თავის ჭკუაზე ატრიალებდნენ.

ცოტა ხნის წინათ ერთი ჩემი ახლობლის ოჯახში ასეთ სცენას შევესწარი: თინეიჯერი ბიჭი ბებიას ეუბნებოდა, რომ სომეხი გოგო მოსწონდა. ბებია სახეზე წამოჭარხლებულიყო და ბრაზს ვერ მალავდა - რა სომეხი, ბაბუაშენს სძულდა სომხებიო. შვილიშვილი ამ სცენით, როგორც ჩანს, კარგად ერთობოდა და ბებიის გასაბრაზებლად ისევ თავისას აგრძელებდა…

ისინი გვაქებდნენ, ჩვენ გვიხაროდა. ისინი კიდევ უფრო მეტად გვაქებდნენ, ჩვენც უფრო მეტად გვიხაროდა. და ნელ-ნელა ვაღიარეთ, რომ ჩვენი ფასი მხოლოდ ჩვენმა უფროსმა ძმამ და მეგობარმა, რუსმა გაიგო, დაინახა და დააფასა.

დღეს ყველამ კარგად ვიცით, რომ აღზრდის საბჭოთა მეთოდები კრემლში იწერებოდა პროპაგანდისტების მიერ და მხოლოდ და მხოლოდ ერთ რამეს ემსახურებოდა