რას ედავებიან და რას ამბობენ 4 ოქტომბრის მოვლენების ორგანიზატორად მიჩნეული პირები. სასამართლო პროცესები დასკვნით ეტაპზე გადადის. „პუბლიკა“ სტატიაში თავს უყრის სხდომებიდან ყველაზე მნიშვნელოვანს.

რატომ მოხვდა ორი ქართული ტელეკომპანია ბრიტანული სანქციების ნუსხაში? იყო თუ არა ეს თავდასხმა თავისუფალ სიტყვაზე თუ ეს იყო პროპაგანდის შეზღუდვა? რას ფიქრობენ უკრაინაში იმ გზავნილებზე, რასაც ქართულ მედიასივრცეში ვისმენთ?

მაშინ, როდესაც ათონელის ქუჩა აქციის მონაწილეებით იყო სავსე, რატომ გადაწყდა სასახლეში პოლიციის დანაყოფის შეყვანა სწორედ ამ ტრაექტორიით? რატომ არ შევიდნენ ისინი სასახლეში, მაგალითად, უკანა შესასვლელიდან? ასევე, რატომ არ ჰქონდათ მათ თან დამცავი აღჭურვილობა?

როგორ მოხდა ისე, რომ სტრატეგიული მნიშვნელობის ობიექტის ღობის ჩამოგდება სულ რამდენიმე წამში მოხერხდა? ხომ არ მოხდა მასზე რაიმე ისეთი ზემოქმედება, მაგალითად დამაკავშირებელი ნაწილების გადაჭრა, რომ შემდგომ მარტივი ყოფილიყო მისი ჩამოგდება? ეს შეკითხვები საზოგადოებაში იმ დღესვე გაჩნდა.

მკვლევართა ნაწილი კრიტიკულად აფასებს „ქართული ოცნების“ მიერ შემოთავაზებულ ცვლილებებს უმაღლესი განათლების მიმართულებით. განათლების საკითხების მკვლევართა ნაწილის შეფასებით, უნივერსიტეტების თანხმობის გარეშე მათი შენობების მოსალოდნელი გაყიდვა როგორც ფინანსურ და ქონებრივ, ასევე აკადემიურ ავტონომიაში ჩარევის მძიმე პრეცედენტს შექმნის. 

შეიძლება ითქვას, რომ მოსკოვში ამ სპექტაკლის დადგმა 2020 წელს გარკვეულწილად სასწაულებრივი ამბავი იყო, რადგან მაშინ უკვე დაწყებული იყო „თეატრალური საქმე“, რომელიც პოლიტიკურად აშკარად მოტივირებულ შინაარს ატარებდა და ფაქტობრივად, რეჟისორ სერებრენიკოვის დევნასა და დაპატიმრებას უკავშირდებოდა.